Mooie vrijdag

Niet iedere spin hoeft om een prooi te pakken een web te bouwen .

Zo is het ook verstandig om niet iedereen met een lieve lach te vertrouwen …

 

14=

Published in: on 19 februari 2016 at 08:03  Comments (41)  
Tags: , , , , , , , ,

Afmaakverhaal in samenwerking met Creabealounge

Hallo lieve allemaal !

Vandaag weer een afmaakverhaal in samenwerking met Demi (https://creabealounge.wordpress.com/) .

Aan haar de eer om met het verhaal te beginnen .

 

Het is voorbij
Patricia zet haar fiets in de fietsenstalling. Ze pakt haar rugzak van
de bagagedrager en doet haar muziek uit haar oren. Ze opent de deur,
en stapt naar binnen. Het is binnen een stuk aangenamer. Patricia zet
haar muts af, en loopt de gang door. Ze loopt naar het klaslokaal van
groep 5. Het is nog donker. Ze knipt het licht aan, en zet haar
spullen weg. Het is vrijdag, en dat betekent dat er begonnen wordt met
een spreekbeurt. Patricia pakt de stoelen van de tafel, en zet ze
neer. Vervolgens doet ze het bord aan, en ruimt de uitlegtafel op. Ze
schrijft de planning van de dag op het bord en legt de rekenschriften
alvast op de tafeltjes. Dan komt haar begeleidster binnen.
‘Goedemorgen.’
‘Goedemorgen.’ De begeleidster gaat aan haar bureau zitten, en pakt
haar agenda. Ze kijkt schuin naar Patricia. Patricia is ondertussen
druk bezig de computers op te starten.
‘Patricia, kan ik jou straks nog even spreken om 12 uur?’
‘Natuurlijk.’ Patricia krijgt het benauwd. Ze is al vaker op haar
vingers getikt. Enkel en alleen omdat ze niet altijd durft te zeggen
wat er in haar omgaat. Ze is bang dat dat voor problemen gaat zorgen.
Ook wil ze graag eens een lesje geven, maar haar begeleidster heeft
andere klusjes voor haar in petto. Ze is het hier niet mee eens, maar
zegt niets. Soms kijkt ze wel wat zuur, maar ze probeert zich in te
houden.
Als de spreekbeurt is geweest, gaan de kinderen rekenen. Patricia
helpt de kinderen met vragen. Als ze klaar zijn, is het pauze.
Patricia haalt de schriftjes op en begint na te kijken, terwijl de
kinderen eten. Als ze naar buiten gaan, loopt ze naar de keuken. Ze
schenkt een kopje koffie in, en gaat naar buiten. Ze heeft iedere dag
pleinwacht, samen met de andere docenten. Ze praten altijd over
koetjes en kalfjes, en Patricia weet nooit goed wat ze moet zeggen. Zo
ook vandaag niet. Ze is erg stil, omdat ze steeds aan het gesprek moet
denken. Na de pauze, gaan de kinderen naar binnen. Patricia helpt ze
met spelling en gaat met sommige kinderen lezen.
Het is algauw 12 uur. De kinderen hebben vakantie, en zijn al om 12
uur vrij. Patricia begint het lokaal te vegen, als de kinderen naar
buiten stormen. Ze zet de stoelen op de tafel, veegt het bord schoon,
en kijkt spelling na. Ze sluit de computers af en het bord. Dan komt
haar begeleidster weer binnen. Ze gaan aan de uitlegtafel zitten.
‘Goed, ik heb iets belangrijks te vertellen. Het zal helaas geen goed
nieuws zijn.’ Patricia schrikt.
Vanaf hier mag ik het afmaken …..
Helaas moet ik je mededelen dat vandaag je laatste stage dag is . Je communicatie met de leerlingen en leraren vinden we ronduit slecht . Het lijkt wel of je constant met andere dingen bezig bent . Patricia hoort niets meer . Bam , daar sta je dan , haar grootste droom spat in duizend stukjes uit elkaar . Tranen rollen over haar wangen . Alles heeft ze gegeven om deze stage plek te kunnen bemachtigen . Zag dan echt niemand de goede dingen die ze wel deed ? Hoe lief ze met de kinderen omging en hoe dol de kinderen op haar waren ? Weg wil ze en zo snel mogelijk . Ze zet het op een hollen . In de verte hoort ze haar begeleidster nog roepen “Patricia , kom terug , we zijn nog niet uitgepraat ” maar weg is ze . Ze wil voorlopig niemand zien of horen .
Ze besluit om naar het park te gaan .
Sinds kort heeft ze daar een plekje ontdekt vlak bij de waterkant waar niemand haar kan zien en waar ze haar tranen de vrije loop kan laten .
Kwaad is ze , nee woest , op  zich zelf , op haar begeleidster , op iedereen maar daar schiet ze ook niets mee op denkt ze dan . Uit haar rugzak pakt ze haar notitieblok en pen en begint haar levensverhaal op te schrijven .
Uren verstrijken en Patricia schrijft maar door . Ondertussen wordt het al aardig donker en patricia besluit om toch maar eens naar huis te gaan . Haar ouders zullen zich in de tussen tijd  wel zorgen zijn aan het maken waar ze blijft . Snel staat ze op , te snel . Haar notitieblok vliegt het water in . Oh nee, dat ook nog ! Het kwaad is al geschied , voor haar ogen verdwijnt het begin van haar opgeschreven levensverhaal in het troebele water .
Twee weken later .
Patricia is over haar ergste verdriet heen . Ze heeft besloten om niet bij de pakken neer te gaan zitten en is bezig met allerhande sollicitaties te verrichten .
Plots gaat de bel . Ze verwacht niemand en maakt nieuwsgierig de deur open . Voor haar staat een man en deze stelt zich voor als Mark Philips . “Ben jij Patricia Jongen”? vraagt hij .
“Dat ben ik” zegt Patricia , “moet ik U ergens van kennen “? ” Ik ben hoofdredacteur van de Nieuwe Dayly ” zegt Mark . Patricia kon wel door de grond zakken , “de Mark Philips” ? . Ze kon zichzelf wel voor haar kop slaan , natuurlijk kende ze hem maar waarom stond hij dan bij haar aan de deur ?
“Twee weken geleden , was ik aan het vissen  bij de vijver in het park” zegt hij , “helaas niets gevangen maar ik hengelde er een notitieblok uit met jouw naam erop en dat had echt geen uren later moeten zijn , dan was namelijk alle schrift vervaagt “. “Ik heb jouw verhaal gelezen en ik zeg het je ronduit , dit is een geweldig verhaal en wil jou graag de kans geven om voor mij te komen werken ” .” Het heeft me veel moeite gekost om je te vinden omdat ik alleen je naam had  maar uiteindelijk ben ik dan toch achter je adres gekomen “.” Beste Patricia , wil je er a.u.b.
goed over nadenken en mijn aanbod aanvaarden “? .” Je mag iedere dag een column schrijven met je eigen invulling ” .
Nou , daar hoefde Patricia niet over na te denken , natuurlijk wilde ze dat .
Haar droom om docente te worden spatte dan wel in duizend stukjes uit elkaar maar deze kans was haar tweede droom baan en die werd wel werkelijkheid …..
      2=
Bedankt weer Demi voor de geweldige samenwerking !
Demi heeft op haar 18 de een eigen boek uitgebracht .
Om nog meer van haar te weten te komen of mochten jullie interesse
in haar boek hebben , vinden jullie meer info op deze site over deze lieve meid .
 http://www.bravenewbooks.nl/site/index.php?r=userwebsite/index&id=demorebosman
Published in: on 18 februari 2016 at 04:14  Comments (17)  

Prettige donderdag

Het leven hangt soms aan een zijden draad .

Waarop met één ruk alles ineens verkeerd gaat .

Je dacht dat het allemaal wel los zou lopen ,

dat je echt wel op je pootjes terecht zou komen .

Niet in de gaten dat het draadje zo dun kon zijn

maar het is toch echt jouw levenslijn .

Ben er dus heel zuinig op

want voor je het weet ,

staat de wereld op zijn kop …..

 

12=

Gezellige woensdag

Mooie dingen gebeuren gewoon spontaan …..

 

0,

Published in: on 17 februari 2016 at 08:34  Comments (34)  
Tags: , , , , , , ,

Leuke dinsdag

Wees niet bang voor de vijand die jou aanvalt

maar wel voor de nep vriend die jou in zijn armen sluit …..

 

2,

Published in: on 16 februari 2016 at 08:11  Comments (32)  
Tags: , , , , , , , ,

Sneeuwwitte maandag

Wanneer iemand waarvan je houdt een herinnering wordt ,

wordt die herinnering een waardevolle schat

die je in je hart bewaart …..

 

16-

Liefdevolle Valentijnsdag

Liefde is net een chemische reactie .

Het werkt pas als er twee dingen bij elkaar komen …..

 

11=

Fijne zaterdag

Stop je energie in hen die het waard zijn .

Anderen zullen je als “dank” slechts de dure nota aanbieden…..

 

19-

Published in: on 13 februari 2016 at 07:54  Comments (14)  
Tags: , , , , , , , ,

Prettige vrijdag

Het leven gaat niet altijd met de stroom mee .

Soms moet je ferme slagen maken

totdat de golven je weer naar het vaste land zullen dragen …..

 

6-

Knusse donderdag

Hallo lieve allemaal ,

Vandaag plaats ik iets heel anders dan wat jullie van mij gewend zijn .

Demi van ( https://creabealounge.wordpress.com/) en die het geweldige boek

Leven vol emoties heeft geschreven wou graag met mij samen eens een verhaal schrijven en ja , wie ben ik dan om deze lieve meid iets te weigeren ondanks dat mijn Nederlands niet zo goed is .

Het was de bedoeling dat 1 van ons aan een verhaal zou beginnen en de ander zou het dan afmaken . Aan mij de eer om te beginnen .

 

Kille stilte

Lief dagboek ,
alweer een dag die met tranen moest vergaan . Wat kan ik doen ? Niets , het wordt steeds erger . Ze laten me maar niet met rust . Blijven maar pesten , slaan , uitschelden , mijn spullen vernielen . Ik wil niet meer en kan niet meer , ben totaal op .
Mijn besluit staat vast , na vandaag zal ik niemand meer tot last zijn en kan niemand mij ooit nog iets aandoen.
Het leven van Brenda was niet makkelijk . Haar ouders hadden geen tijd voor haar , waren alleen maar druk bezig met werken en carrière maken . Ze had verder geen broers of zussen . Haar oma waar zij het meeste van hield en waar ze met al haar problemen terecht kon , was plotseling overleden . Lang waren de dagen , koud de slapeloze nachten . School was al van begin of aan geen pretje , vanaf dag 1 hadden ze het op haar gemunt . Wat een etterbakken , maar ze kon er niets tegen beginnen . Ze had geprobeerd met haar leerkrachten er over te praten maar zelfs die lachten haar uit en zeiden dat ze zich niet zo moest aanstellen . Niemand zag haar stille verdriet . Voor zichzelf had ze een besluit genomen . Ze wilde naar haar oma , de enige die haar begreep en kon troosten .
Ze had in het spoorboekje al opgezocht wanneer de laatste trein voorbij zou komen .
s Avonds laat , terwijl haar ouders al sliepen , sloop ze de deur uit , haar dagboek stevig in haar armen geklemd .
Op weg naar het station , passeerde ze nog eens haar hele leven .
Haar besluit stond vast , binnen nu en een half uur zou ze met haar oma herenigd worden .
Haar dagboek zou ze achterlaten als stille getuige zodat iedereen naderhand kon lezen wat pesten met een mens kan doen .
Eenzaam staat ze op het perron , haar dagboek heeft ze al in een prullenbak verstopt . Nog 5 minuten en dan eindelijk rust denkt ze .
In de verte hoort ze de trein al komen . Ze springt snel op de rails , nu niet meer terug krabbelen denkt ze nog . Plots een schreeuw ……
Demi gaat nu verder …..
‘Wat doe je daar? Ga daar weg!’ Een jongen komt op haar af gerend. Hij
springt naast haar op de rails.
‘Ga weg gek, straks wordt jij ook geschept!’ De jongen probeert haar
mee te trekken, maar Brenda blijft stellig staan. De trein komt al de
hoek om. De jongen kijkt naar Brenda. ”Waarom wil ze dit?” vraagt hij
zich af. De trein komt steeds dichterbij. Hij klimt vlug terug het
perron op, en kijkt naar Brenda. Het voelt alsof het zich in slow
motion afspeelt voor hem. Hij grijpt haar bij haar capuchon, en
probeert haar op het perron te krijgen. Brenda staat stil, zo stijf
als een plank. Dan wordt ze omhoog gehesen. De jongen trekt haar vlak
voor de trein voorbij rijdt, het perron op.
De jongen valt achterover, en Brenda valt bovenop hem. Ze begint te huilen.
‘Waarom heb je dit gedaan! Ik wilde niet meer!’ De jongen kijkt haar
schaapachtig aan.
‘Ben je gek? Waarom zou zo’n mooi meisje dat doen?’ Brenda kijkt hem aan.
‘Vind je me mooi?’ De jongen veegt het zand van zijn kleren af. Zijn
hand is blauw.
‘Je hebt geluk gehad dat ik net langs kwam.’ Brenda kijkt hoe hij zijn
hand vasthoudt.
‘Zie je? Je had me gewoon met rust moeten laten.’ Ze maakt aanstalten
terug te gaan naar de rails, maar hij trekt haar terug.
‘Leg me uit waarom, laat me je helpen. Ik laat je niet zomaar voor de
trein springen, hoor je me?’ Brenda schuift wat naar achteren, en gaat
naast de jongen zitten.
‘Mijn ouders hebben nooit tijd voor mij, nooit gehad. Ik ben kort
geleden de meest dierbare persoon uit mijn leven kwijtgeraakt, en ik
word vreselijk gepest. Iedereen haat me, ik mag niet gelukkig zijn. Ik
wilde niet verder, niet op deze manier.’ De jongen veegt met zijn hand
de traan van haar wang weg.
‘Ik ben Kevin’, zegt hij.
‘Ik heet Brenda.’ Kevin houdt zijn hand voor zijn buik, als hij opstaat.
‘Kom, we gaan naar mijn huis. Dan kun je je even opfrissen en je kamer
inrichten.’
‘Wat?’
‘Je komt bij mij wonen, ik wil er voor je zijn.’ Brenda gelooft haar oren niet.
‘Waarom wil je mij in je huis? Straks pak ik nog een mes of zo.’
‘Nee, ik geloof niet dat je dat wilt. Ik heb een eigen bedrijfje, en
ik heb een baantje voor je. Je zult niet meer gepest worden Brenda,
nooit meer.’ Hij strekt zijn hand naar hem uit. Ze twijfelt.
‘Ga met me mee, alsjeblieft.’ Brenda kijkt naar links. Er komt weer
een trein aan. Ze kijkt van de trein naar Kevin. Ze staat op, en loopt
naar de rails toe. Kevin blijft met zijn rug naar haar toe staan, hij
kan het niet aanzien. Hij hoort de trein toeteren, en sluit zijn ogen.
De trein rijdt voorbij, en Kevin wil zich niet omdraaien. Een traan
rolt over zijn wang. Dan voelt hij plots een hand op zijn schouder.
Hij draait zich voorzichtig om. Hij kijkt in de betraande ogen van
Brenda. Hij omhelst haar, en ze begint te huilen. Hij streelt haar
rug, en fluistert:
‘Je bent nu mijn vriendin, en ik zal je nooit, maar dan ook nooit in
de steek laten.’ Ze lopen samen weg, naar een beter leven.
Gelukkig is het goed afgelopen voor Brenda. Helaas is dit niet iets
wat in het echt gebeurd. Er plegen veel tieners zelfmoord, omdat ze
worden gepest. De pesters weten vaak niet hoe slecht het met diegene
gaat, en met welke ideeën diegene rondloopt. Stop het pesten, en red
levens .
Lieve Demi , mag ik je hartelijk danken voor de geweldige samenwerking
en op naar een nieuw verhaal .
Liefs , Anja
  5

 

Published in: on 11 februari 2016 at 04:08  Comments (38)  
Tags: , ,
%d bloggers liken dit: